Reisverslag deel 7

Reisverslag deel 7

 

Di 09-07-’13

De pont over de nijl word weer een avontuur op zich….

De aanlegplaatsen aan beide oevers zijn gewoon van zand, wat betekent dat ze met elke auto die er overheenrijd vervormen. Tot het grote bulten worden..

De pont oprijden is al een avontuur op zich, in het donker. De laatste auto’s, waaronder de mijne, moeten achterwaarts de pont oprijden en onder driehonderdduizend aanwijzingen zonder schade geparkeerd worden. Gewijs, geschreeuw, op de auto bonzen, weet-ik-wat-al-niet-meer. En dan maar proberen om je concentratie vast te houden, en tegelijkertijd elke malloot die in je spiegelbeeld gaat staan weg te jagen…

Maar we komen er. Aan de overkant zal blijken waarom de auto’s achterwaarts op de pont moeten….

De oever is er hoog en het eerste stukje steil. Maar dat is in het donker niet goed te zien.

Als ik d epont af rijd sleep ik een Ierse landrover mee die geen achteruitversnelling meer heeft. Voorzichtig manouvreren in het donker dus…. Als ik de oever oprijd, en de auto met de achterwielen op de al komt brokkelt deze af, en de achterwielen slippen door…. Terwijl de pont volle kracht vooruit draait om tegen de kant te blijven…..

Achteruit de klep van de pont weer oprijden gaat gelukkig wel makkelijk. De landrover word losgekoppeld, de pont heen- en weergestuurd om met de klep de wal op te glijden, en dan volgt de tweede poging. Eerst de vierwielaandrijving maar ingeschakeld, want tussen de wal en het schip…. Dat lijkt me niks!

Bij de tweede poging schuift de auto terug de reeds uitgeholde sporen in, en het hele circus begint opnieuw….

Bij de derde poging maan ik de matrozen van de pont tot afstand houden, terwijl zij zeggen dat ik iets meer snelheid moet houden. Maar at was ik al van plan: Gang is alles! In de tweede versnelling, lage gearing laat ik de motor goed toeren maken, en laat de koppeling snel opkomen.

De auto schuift weer in de afgebrokkelde sporen, maar door de snelheid kom ik op spectaculaire wijze aan wal: De voorwielen raken de sporen, de voorvering veert helemaal in tot de vooras tegen de rubberen aanslagblokken komt, en niet verder kan. De neus van de auto wordt met kogelsgang omhoog gegooid, en op de achterwielen bereik ik de vaste wal.

Halverwege de oversteek zie ik uit mijn ooghoeken dat de neus inderdaad behoorlijk ver omhoog komt….. Maar dat dondert niet! Tussen de wal en het schip, dat lijkt me niks….

De pont is lichter aan de voorkant nu mijn auto er niet meer op staat, en kan de klep nu verder de wal op laten glijden. De landrover wordt weer aangekoppeld en langzaam sleep ik ‘m van de pont af.

We rijden door het donker naar een politiepost in Wadi Halfa, alwaar de auto’s achter een hek worden geparkeerd, en wij naar een hotel worden gebracht in de laadbak van een Toyota Hilux.

Morgen verder met de douaneformaliteiten.

 

Wo 10-07-’13

De douane in Soedan is een mooi beetje vlotter als in Egypte, en na slechts een paar uur wachten en het schuiven van een scheepslading dollars worden we vrijgelaten. Eindelijk weer vrij rijden in plaats van wachten, fotokopietje hier, fotokopietje daar, heen-en weer voor de kat z’n staart, zoals de laatste twee weken in Egypte.

Ik ben 250 dollar lichter, in plaats van de verwachte 80 dollar. Als we vragen waarom het zo duur is, komt de ap uit de mouw: De Egyptenaren hebben de documenten pas vier dagen geleden opgestuurd naar Soedan, en om het proces toch zo snel mogelijk te laten verlopen moest er hier-en-daar smeergeld betaald worden….. En in Egypte valt niets meer te verhalen….

 

Maar helaas…. Het is ramadan, en het douane-opperhoofd met de stempels houdt zijn middagslaapje. Vanavond om 19.30, na het ontbijt worden de paspoorten gestempeld, en zijn we vrij om te gaan.

Als we beginnen moren, en “ja ja, 19.30 zal ook wel weer 21.30 worden” begrijpt onze fixer waar het over gaat en zegt dat het echt 19.30 wordt.

We worden bij hem thuis uitgenodigd voor het eerste Ramdan ontbijt, dat vanavond plaats vind. Wij weten niet zo goed of het nu een echte, hartelijke uitnodiging is, of dat ons een oor aangenaaid is met de douaneformaliteiten en hij een pleister op de wonde probeert te plakken….. Ik ga maar uit van het eerste.

Na het ontbijt besluit ik met de engelse en schotse equippe me te rijden door de woestijn, langs het spoor van Wadi Halfa naar Abu Hamed.

We rijden in het donker weg, want kamperen in de straat bij de fixer lijkt ons niets. Liever rustig rijden, laat naar bed, maar wel onder de open sterrenhemel.

Als we de woestijnweg oprijden komen we langs een politiepost, waar men ligt te slapen. Het geheel ziet er verlaten uit, dus rijden we door. Ik ben de laatste auto die langskomt, en ondertussen is de politieman ontwaakt, en begint te roepen. Waarschijnlijk betekent dat stoppen, maar ik versta hem lekker toch niet, en we rijden verder….. Of dat verstandig was zal later blijken…..

Na een half uur de woestijnweg gereden hebben draaien we haaks op deze weg de woestijn in, en hopen dat de politie ons niet vind….

Gauw de tent opzetten, en pitten. Het is ondertussen half twee ’s nachts.

 

Do 11-07-’13

We gaan weer de woestijn in, langs de rails naar Abu Hamed rijden. Of over de rails. Want de trein komt hier eens per week, dus dat kan best. Bovendien is het zand op de rails niet zo zacht, en kunnen we daar mooi rijden als het in de woestijn te zacht is. We gaan als een trein!

Op de stationnetjes is er tijd voor een flauwekulletje met de achtergebleven treinwagons, en om de verlaten huisjes van de stationsbeambten te bekijken. De stations zijn hier genummerd, aangezien er in de verre omtrek geen dorpen te bekennen zijn.

Wat de stations hier heden ten dagen nog doen weet ik niet, maar ooit is deze treinbaan aangelegd om de engelse troepen bij de kolonisatie te bevoorraden.

Als we een vrachtwagen in de woestijn zien staan moet dat even onderzocht worden natuurlijk…..
Vrij 12-07-’13

Vandaag ziet de weg langs het spoor van Abu Hamed naar Karima er heel anders uit als gisteren. Waar we toen over een soort brede piste reden, rijden we vandaag in het begin meer over een soort zandweg. Veel hardere ondergrond, en bermen erlangs. De snelheid ligt hier wat hoger dus, en dat is ook wel eens lekker. Lekker scheuren met dat grote schip! In de sporen slingert de auto in zachter zand heen en weer als een gek, volgens mij is dat opletten dat ‘ie niet plotseling een stap zijwaarts maakt…. Maar dat ervaar ik vandaag niet, en we blijven op de weg!

Als we rond de middag een stuwmeer in de nijl voorbij rijden veranderd het zand plotseling, we rijden weer een piste met zachter zand. En dus moet het paard weer hard werken…..

We besluiten om naar de merowe dam te rijden, volgens de navigatie is daar en off-road track naar toe. De treinrails gaan daar ook heen, en als het zand erg zacht wordt gaan we weer treinen. Alleen is dit stuk rails niet meer in gebruik, en dat is te zien ook….. Als ik een gat onder de bielzen tegen kom is het eerst even uitstappen en kijken….. De rails ligt hier hoger in het golvende omringende land, en uitwijken is er niet bij.

De schade aan de rails valt mee, en rustig rijden we verder. Spannend is het wel!

De track eindigt even abrupt als de navigatie aangeeft, er liggen rotsblokken op het spoor. Als we situatie te voet verkennen komen er mannetjes met AK 47’s op de arm tevoorschijn….. Gelukkig zijn het vriendelijke gasten, die enigszins verbaasd naar onze auto’s kijken.

Ze wijzen ons de richting naar Karima aan, en die gaan we dan ook. Problemen willen we niet, in militaire gebieden in Soedan.

We Rijden verder over een soort van spoor, en komen midden in een rotsenveld terecht. Karima is rechtdoor volgens de GPS, dus dat doen we dan maar. Een beetje avonturieren met alleen een richting is ook hartstikke mooi. Voorzichtig rijden we tussen de stenen door, lekke banden houden we niet van. Dit is echt terreinrijden, slalommen tussen de stenen, scheef, steil omhoog en omlaag, mooi man!

 

Na een anderhalf uur prutsen tussen de keien staan we plotseling voor een asfaltweg, en is het over met de pret.

Het begint al achter in de middag te lopen dus rijden we naar Karima voor boodschappen, diesel en water.

Na even bij de nubische pyramides te hebben gekeken gaan we op zoek naar een kampeerplek. Bij de pyramides staan we teveel in het zicht.

Het venijn zit ‘m vandaag in de staart, ik heb mijn banden weer op spanning laten brengen en als we de woestijn in rijden door een smalle vallei loop ik vast in het zachte zand. Bande weer aflaten dus, zodat de voetprint van de auto op het zand groter wordt, en het wegzakken hopelijk snel over is.

Na een paar pogingen pakt Byron de lierkabel erbij, want we willen redelijk vroeg kamperen. Met horten en stoten kom ik verder, en ineens sta ik op hard zand…. En zit Byron vast. Spitten dus. De zandladders erbij, en dan schiet het wel op. Helmaal terug naar beneden, omdraaien op het harde, en met gang weer omhoog.

En daar staan we dan, na anderhalf uur ploeteren. Als je de banden aflaat, kun je dat beter in een keer goed doen…. Morgen pompen we ze wel weer op.

 

De kampeerplek is mooi, en de ondergaande zon blijft nog net op de foto plakken.

 

Za 13-07-’13

Dat er ’s ochtendseen slang in het zand lag, net achter de struiken vertellen we onze moeder maar niet…

Op weg naar Khartoem rijden we de hele dag over de woestijnweg van Karima naar Khartoem. Het barst hier van de ontplofte autobanden in de berm, en dode kamelen, ezels en koeien zien we ook zat. Om van de stank hier en daar maar niet te spreken…

Ik heb mijn eerste gier an afrika ook aan het werk gezien, gevoelige neuzen hebben die vogels volgens mij niet. Of ze hebben kamelenneuzen, afsluitbaar indien nodig…

 

Zo 14-07-’13

Om zeven uur ’s ochtends zijn we al bij de ambassade van Ethiopië, zodat we voor in de rij staan. Bij het inleveren van de formulieren zijn mijn pasfoto’s niet goed, de achtergrond is blauw in plaats van wit.

Gelukkig zit er een fotograaf in het hokje naast de formulierenman, en is een foto gauw gemaakt. Printen is echter weer een ander verhaal, na een half uur komt er een nieuwe cartridge om de hoek en zie, daar komt mijn kop achtmaal uit de printer rollen. Een schaar regelt de verdeling in min-of-meer gelijke foto’s. Da’s dan weer geen probleem hier.

Bij het binnengaan van de ambassade worden we gefouilleerd, en moeten we de tassen achterlaten in een zwaar beveiligde kantoorkast. Geen slot of niets te zien, het beste er van hopen dus…

We krijgen een visitornummer mee, en dat is nodig ook. Net als in Egypte houden Soedanezen niet van wachten in een rij, allemaal vooraan staan is het devies. De teringzooi die daar weer uit volgt wordt voor lief genomen, en de grootste mond is het eerste aan de beurt. Normaal gesproken.

Maar niet in deze ambassade! Tot onze verrassing wordt de volgorde van de nummering strikt aangehouden, en elke figuur die met een onschuldige vraag voor zijn beurt probert te komen word resoluut weer terug gestuurd, en in de rij gezet. Om het vervolgens nog drie keer te proberen, en drie keer terug te worden gezet. Die Ethiopiërs regelen dat strak. En dat in Afrika.

Na de ambassade gaan we op zoek naar Mohamed Suliman, een zakenrelatie van ome Henk, die mij op zijn boerderij had uitgenodigd om een paar dagen te verblijven.

We vinden zijn bedrijf D’tasi op GPS coördinaten, niet ver van de ambassade. Als we binnen lopen in het bedrijf weet blijkbaar iedereen al dat er mensen komen, we worden over de binnenplaats en door het gebouw geleid door diverse mensen die de weg wijzen.

Door de verhalen over de man had ik eerst een beeld van een wat oudere zakenman, toen ik hem aan de telefoon had had leek hij heel jong, en in persoon zat hij er tussenin. Een mens kan zich wat bedenken op basis van vage info…..

Maar goed, zo lang je maar niet al te vast houd aan die ideën zie je de werkelijkheid zoals ‘ie is:

Een zeer prettige vent, rond de veertig jaar oud, spreekt goed engels, weet heel veel van de geschiedenis van Soedan, en is de gastvrijheid zelve. Een prachtkerel.

We worden ondanks de Ramadan ontvangen met Thee, en een groot open hart. Mohamed praat makkelijk, ik kan er ook wel wat van, en de engelsen, die met me meegekomen zijn omdat we toch moeten wachten op het visum, blijven zeker niet achter. Er ontstaat een leuk gesprek over de reis en de belevenissen tot nu toe, en de Engelsen worden ook uitgenodigd om op de boerderij te blijven. Het huis is immers groot genoeg! Tevens worden we uitgenodigd mee te eten bij het Ramadan ontbijt om zeven uur ’s avonds

De tijd vliegt, en we kunnen de visa weer op gaan halen. Daarna gaat er een chauffeur van D’tasi met ons mee om de weg naar de boerderij te wijzen.

Het huis staat eigenlijk leeg, de familie van Mohamed woont in een nieuwer huis korter bij Khartoem, en wordt als gastenverblijf gebruikt. Waarvan akte.

We zijn hier aan de oevers van de nijl, over de velden vliegen taloze vogels in soorten die ik nog nooit gezien heb. Mooier kan het niet. En er is airco in de slaapkamers! Dat gaat lekker zijn! Een paar nachten goed doorzagen kan ik wel weer gebruiken na de warmte  van de afgelopen weken.

Het Ramadan ontbijt is een zeer complete maaltijd, met allemaal lekkere dingetjes op tafel. Genieten dus. De mannen en vrouwen eten gescheiden, want de vrouw van Mohamed heeft haar been gebroken. Elena eet boven met de vrouwen mee, en zien we de hele avond niet meer terug. Zo gezellig kan het met vreemde mensen zijn, als beide partijen er open voor staan.

Als het tijd is om te gaan, doen we eerst nog boodschappen voor de komende dagen. Mohamed staat er op de boodschappen voor ons te betalen, hij had geen tijd gehad om de koelkast op de boerderij te vullen….. over gastvrijheid gesproken.

 

 

Ma 15-07-’13

Vandaag Keniaanse visa halen, en dan kunnen we er op los. Als we de ambassade kunnen vinden, tenminste. De ambassade is verplaatst dus de coördinaten die we hebben kloppen niet.

Als we de weg vragen worden we naar de vier windrichtingen gestuurd, en na vier vruchteloze pogingen bellen we met Mohamed. Hij geeft ons de goede coördinaten en het juiste adres, en we kunnen formulieren in gaan vullen. Aangezien het hoofd van de ambassade op stap is met de stempels moeten we morgen weer terug komen om de paspoorten af te halen, en da’s een tegenvaller. Weer een dag door de stad crossen, niks an!

Richard is ondertussen ook in Khartoem aangekomen, en blijft met de camper ook een paar dagen op de boerderij. Toen ik e.e.a. Met Mohamed besprak was het antwoord: Het is jouw huis voor zolang je er bent, nodig uit wie je wilt……

Gedurende de volgende dagen doe ik twee dagen niets, schrijf een beetje voor de website, zet er wat foto’s bij, zoek vruchteloos naar het muggenmiddel DEET, Ga kijken bij een ambachtelijke stenenbakkerij, vind een buitenlandse sponsor in de firma D’tasi en slaap in de middag een paar uur. Reizen gaat niet vanzelf.

De technische man van D’tasi ziet dat de olie van de koppeling van mijn auto te laag is, en naar zijn idee te zwart. Reparatie dus, want de keerringen in de koppelingscilinder kunnen versleten zijn, wat vervolgens weer zwarte olie veroorzaakt.

Mohamed weet een goede monteur, en stelt een van zijn chauffeurs beschikbaar om mee te gaan en de garage aan te wijzen. Er blijkt inderdaad verregaande slijtage aan de handel te zijn, dus wordt er een nieuwe mastercilinder geplaatst, en de slave cilinder voorzien van nieuwe keerringen.
En dat alles voor een bedrag van 885 SD, ongeveer 95 euro. Originele toyota-onderdelen! Voor dat geld heb je in holland nog niet eens twee revisisetjes, laat staan een hele nieuwe mastercilinder!

De auto en de inbouw is ook aan wat onderhoud en reparaties toe, rijden in de woestijn gaat niet over rozen. En ook de stekels van die rozen zijn voor watjes. Af en toe zie je een richeltje over het hoofd, en doet de vering goed werk. Alles in de auto rammelt, schud en springt van de vloer.

De twee houten kisten die we bij schoonvader Jan hebben getimmerd hebben danig te lijden van deze omstandigheden, en kunnen een paar extra schroeven gebruiken.

De auto mag weer rondom gesmeerd worden met vet, alles wat er op- en aanzit gecontroleerd op vastigheid, koelwater iets bijvullen en de scharnieren van de daktent weer rechtgezet worden. Bij een van de ambassades heb ik ermee tegen een boomtak aangereden…

Als de rondgesprongen rijst uit de auto is geveegd, en alle kisten weer netjes ingepakt, kan de hele handel weer ingepakt en vastgezet worden. Een spanbandje over de achterste kisten is geen overbodige luxe, als je over een bultje rijdt gooit de auto de kont omhoog en komen de kisten los van de vloer. En gaan dan kapot als je de combinatie bultje/snelheid ietwat overdrijft. :-)

Als ik door het dorp rondom de boerderij rijd om wat te eten te kopen wordt ik door wildvreemde mannen uitgenodigd om met hun mee te eten aan het Ramadan ontbijt. Twee mannen spreken goed engels, en vertalen tussen mij en de rest van de groep. Het is en gezellige bedoening, en dat zomaar op straat.

 

Zo 21-07-’13

De reis gaat weer verder! Het comfort van een huis met airco wordt weer opgegeven, het avontuur roept me de keet uit!

Inpakken, opruimen, afwassen, en Richard’s laatste spullen naar de garage brengen. De bus heeft een versleten schokbreker, en er blijkt ook nog een bladveer gebroken. De monteurs hebben de bus op blokken gezet, en Richard kampeert dus onverwacht in de stad.

Daarna naar D’tasi om afscheid te nemen van Mohamed, en de meiden op kantoor. Daar hebben we de laatste dagen leuk mee geouwehoerd, dus ff ajuus zeggen hoort er bij.

Mohamed is onverwacht weggeroepen naar een spoedvergadering, het is maar goed dat we elkaar gisteravond nog getroffen hebben op de boerderij.

Om de reis verder comfortabel te laten verlopen heeft hij een van de dames van kantoor gevraagd om boodschappen voor mij te doen, en bij Omaima op kantoor staan twee dozen met allerhande lekkere dingetjes klaar. Over support gesproken! Omaima, bedankt voor het halen van de boodschappen!

Het is ondertussen al ver in de middag als ik Khartoem verlaat, en als ik bij Wad Medani ben houd ik het voor gezien. Aan de oevers van de nijl vind ik een mooie plek om te kamperen, kort bij een hutje met vier boerenjongens. Als we een tijdje staan te praten word ik uitgenodigd voor het Ramadan ontbijt bij hun thuis. Het zijn echt arme mensen, er wordt gedronken uit blikjes waar voorheen groenten hebben gezeten en het mes is gemaakt uit een stuk ijzer. En toch nog delen met een wildvreemde. Gelukkig had ik een meloen en een blikje ananas om bij te dragen aan de maaltijd, welke dankbaar aangepakt worden.

 

In het volgende deel van het reisverslag:

Tekort aan Soedanese ponden: Grens over of retourtje khartoem?

grensovergang ethiopië: Eitje of Drama?!

Ritselaars, wisselaars en ander gespuis.

Ruzie met “parkeerwachter”: Als dat maar goed gaat……

One Comment

  1. K.stijn@chello.nl'

    Sjonge, jonge, wat een machtig verhaal om te lezen,
    Ik wordt er gewoo jalours van,
    Heerlijk om te lezen..
    Enne, even ter info,
    Hier moeten we de sterren zoeken in de hemel, bleh….

    Kusje van Karlijn

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *