reisverslag deel 6

Reisverslag deel 6

Do 04-07-’13

Het gaat gebeuren! Deze jongen gaat per konvooi over de weg naar Soedan! Een unicum, want er slechts driemaal eerder konvooien met toeristen over deze weg gegaan. We rijden om vier uur ’s morgens uit Aswan weg, zodat de douane ’s middags weer op tijd thuis is voor de middagrust.

We rijden door militair gebied, dus worden we vaak aangehouden en worden alle, maar dan ook alle, documenten gecontroleerd. En word er getelefoneerd of het allemaal klopt. Opschieten is er dus niet bij, maar we komen er! Om tien uur ’s ochtends staan we voor en gammel hek, wat de grensovergang met Soedan vormt. De militairen die daar wacht lopen zijn blij met ons, eindelijk wat anders om over te praten.

We wachten weer, en wachten nog even, dan wordt er nog een poosje gewacht, en om kwart voor zes ’s avonds zit de situatie er hopeloos uit…… Geen douane aan Soedanese zijde….

Vandaag gaat niet lukken! We zijn dus het hele eind voor de kat z’n viool naar de grens gereden, en het wordt niet echt duidelijk waarom niet.

Onze fixer is nog naar Aswan heen- en weer gereden, maar het mocht niet baten….. en van enige uitleg van zijn zijde is ook geen sprake, totdat we met de hele club van negen man, en vijf auto’s, op onze strepen gaan staan…..

“Maandag word de volgende poging gepland, want de soedanezen zijn niet op komen dagen” is het antwoord.

Onder druk word gezegd dat ze zullen proberen om de volgende poging op zondag te plannen….. Maar aangezien de egyptenaren in Soedan geen invloed hebben schijnt mij dat al te positief toe, als we geluk hebben word het maandag….

We worden terug gedirigeerd naar Abu Simbel, alwaar we bij het Nubian home kunnen gaan kamperen. Als de regelneven aan het bellen zijn, en dat al te lang gaat duren, nemen we het heft zelf in handen en trappen de boel aan. Het is al donker, en laat. We moeten nog minstens 60 km rijden en een kampeerplaats vinden. Richard is al eerder in Abu Simbel geweest, en volgens hem kunnen we mooi op de toeristenparkeerplaats staan. Ruim en bewaakt door politie.

En daar weten we zeker dat het niets kost, want de belofte dat we bij het Nubian home niets hoeven betalen geloven we niet meer na twee weken Egypte. Niets is hier gratis, en het verrekt hier van de addertjes onder het gras. En in de bomen erbij.

Persoonlijk vind ik dat niets, er is woestijn zat om in te gaan staan. Veel mooier. Maar eerst deze nacht maar eens doorkomen, en de teleurstelling verwerken, en dan zien we wel.

In het donker komen we aan, en stellen de auto’s op aan de rand van de parkeerplaats. Met uitzicht op de tempels en het meer.

Vrij 05-07-’13

Het valt mee! Aangezien het zomer is, en erg heet, is er bijna geen toerist te bekennen. Alleen tussen zeven en negen uur ’s morgens zijn er bussen die in konvooi vanaf Aswan komen rijden. De rest van de dag is het rustig, en het waait lekker hard zodat we de hitte makkelijker kunnen trotseren.

Op het heetst van de dag ga ik met richard schuilen in een hotel, bij de airco en internet in de buurt.

Helaas is de airco kapot gegaan afgelopen nacht……

Voor de internetverbinding vraagt men vijf dollar per dag, wat rijkelijk veel is voor egyptische begrippen. Aangezien de wifi verbinding tot op de parkeerplaats rijkt redden we ons de volgende dagen wel. Voor vijf dollar.

De tempels van Abu Simbel zijn bij de laatste verhoging van de stuwdam in het nassermeer bijna onder water verdwenen, maar door een grootscheepse actie gered, en verplaatst naar de huidige lokatie.

Het zijn mooie tempels, maar door de verplaatsing voel je toch dat de echte oudheid verdwenen is. Die ligt wel onder water, op de plek waar ze 3200 jaar geleden begonnen is. Alleen de beelden van de wachters in de tempel van Ramses de tweede voelen nog aan alsof ze iets van hun oude waardigheid hebben weten te behouden.

DSC_6316

de tempel van Ramses 2

Ik heb al twee weken een dikke elleboog aan mijn linkerarm, en dat begint nou ook nog zeer te doen. Thuis heb ik hetzelfde gevoel ook al vaker gehad, dat je je elleboog niet met het bot op tafel kunt laten leunen. Want doet te zeer. Op naar een dokter dus. Er schijnt een hospitaal te zijn in deze middle-of-nowhere!

De dokter is een prettige schuinsmarcheerder. Hij denkt dat ik een ontsteking heb aan de slijmvliezen in mijn elleboog, en schrijft een zalf tegen de zwelling, en tabletten tegen de ontsteking voor. Ik kijg ook antibiotica, maar die heb ik na twee tebletten maar laten staan. Een ontsteking heeft toch niets met beestjes te maken? En ik wil mijn darmbeestjes graag levens houden, want met deze hitte is het hard werken om darmstad gezond aan de gang te houden.

De rekening is schrikbarend, 15 EGP voor het consult ( euro 1.65 ) en de medicijnen zijn 40 EGP, inclusief een paar dingetjes tegen de schijterij.

Daar kunnen de medicijnboeren in Holland een voorbeeld aan nemen, lijkt mij.

Verder is het volhouden en ademhalen op de parkeerplaats. De mannen in het koffiehuis zijn ook wel blij met de praatjes die we komen maken. Het toeristenseizoen is voorbij, en er zijn überhaupt niet zoveel toeristen in Egypte sinds de revolutie, een anderhalf jaar geleden.

DSC_6323

Van de tweede revolutie, waarbij president Mursi afgezet is, hebben we niet zoveel meegekregen in Aswan. De Nubiërs voelen zich toch anders als de Egyptenaren, en aan het einde van de bewoonde wereld word niet zo hard geprotesteerd. Allen de moslim-brotherhood, zoals ze het hier uitdrukken, heeft schijnbaar voor onrust in de stad gezorgd. Zij wilden hun moslim-president houden, ondanks dat onder zijnleiding het land onveiliger is geworden, en levensmiddelen en brandstof schaarser.

Di 09-07-’13

We gaan! Voor de tweede poging! Om 9.00 moeten we bij het militair checkpoint zijn, war de wegen naar de grensovergang en Abu Simbel zich splitsen.

Het bgint al mooi, want als we 9.15 aankomen is er van de egyptische douane, en de fixer nog geen spoor….. wachten en het beste hopen dus.

Het waait vandaag als een grote, dus het zicht in de woestijn is erg beperkt oor al het zand dat rondwaait, Wachten is geen pretje, en een bril is geboden om het zand uit je ogen te houden.

DSC_6311

Snelle kamelen. Als ze  diesel krijgen…..
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
hardewind…

Als de hele club compleet is, en alle papieren minutieus gecontroleerd gaan we weer op weg naar de grens. Deze keer hopelijk niet voor niets.

DSC_6325

bootvluchtelingen?!

Bij de grens begint het al weer mooi, wachten vanaf 11.30 tot 17.45. De formaliteiten an egyptische zijde worden afgehandeld, paspoort en carnet de passages afstempelen, en een formulier invullen.

Het enige vertier bestaat uit twee kamelenkaravanen die de grens over komen, op weg naar het slachthuis in Aswan. Foto’s mogen we niet maken in dit militaire gebied…

De kamelen zijn zich van geen grens bewust, en willen alvast oversteken. De militairen denken daar anders over, en sommeren de kamelendrijvers om hun kuddes terug te jagen. Daar denken de kamelendrijvers dan weer anders over, en dat is wel humor. Schreeuwen, papiertjes, stempeltjes, slijmen en lijmen en daar komen de kamelen, met één dubbelgebonden voorpoot. Als alles in orde is word de binding losgemaakt en vertrekken de troepen naar Aswan. Ze gaan best wel hard in de brandende zon….

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

kamelen op weg naar de slachtbank…

Als niemand er meer hoop in ziet de grens over te komen verschijnt er een autootje aan de horizon. Aan de Soedanese kant. Onze fixer gaat hem tegemoet, en verdwijnt in een gebouwtje op Soedanese grond. Om tegen het donker weer tevoorschijn te komen……

We mogen de grens over! Yihaaaaaa!

Om aan de andere kant weer te moeten wachten. En misschien zelfs wel te moeten blijven kamperen. De militairen die de grens bewaken hebben watermeloenen, en we krijgen allemaal twee stukken om lekker op te smikkelen. Da’s een warm welkom in deze omstandigheden.

Een paar uur later komt er nog een auto, om de kamelendrijvers die in Soedan achter zijn gebleven op te halen. En daar komt een douanemannetje uit!

De auto wordt tot vier meter hoogte volgepakt met kamelenzadels en zooi, en de kamelendrijvers springen er met z’n allen in. Om er net zo hard weer uit te kukelen, want hoeveel mensen passen er in een Mitsubitshi Pajero?

Wij geven de kamelenmannen een lift naar Wadi Halfa, want daar gaan we naar toe. In het donker. De weg is het grootste gedeelte verhard, maar een shortcut naar de nijl is zand, heuvels en wasbord. Welkom in Afrika.

De pont over de nijl word weer een avontuur op zich….

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *