Reisverslag deel 1: Marc door Europa

26-05-’13

Vandaag eindelijk vertrokken! Samen met Marieke op weg voor de eerste etappe en een laatste nachtje samen slapen.

Eerst nog even in Goch langs bij Marieke’s vader Jan en Monica om een stapel houten balken af te leveren. Toch wel handig zo’n roofrack. Er past een hoop hout op….. wel een beetje zijwindgevoelig maar dat mag de pret niet drukken. We zijn eindelijk op weg. Ik letterlijk met de reis, samen met de spirituele reis van gescheiden zijn en weer samen komen. Met alle groeipijntjes die daar bij horen.

Bij het inladen van de auto bedenken we dat kartonnen bananendozen achterin, welke telkens als eerste buiten gezet worden, toch niet heel handig zijn. Als de grond nattig is vallen de dozen uit elkaar… Bij de bouwmarkt langs dus, en een plaat hout gehaald om houten dozen te kunnen maken. Eenmaal in Goch aangekomen eerst lekker gegeten, en daarna het last-minute timmerwerk gedaan. Hoe het met die dozen en de indeling van de auto uitpakt zal ik onderweg wel zien.

We slapen op de oprit, lekker in het bos. ’s Morgens worden we wakker in een concert van vroege vogels. De bodem van de tent sluit niet helemaal goed op elkaar aan, na enig onderzoek blijkt het scharnier iets ontzet. Waarschijnlijk heeft de ladder ooit geen goede steun gehad, en is de bodem te ver doorgeknikt.

Als de bodemdelen niet goed in elkaar klikken gaat het gedeelte wat naast de auto hangt doorzakken, en zal uiteindelijk breken. Eerst maar weer naar de bouwmarkt dus. om een oplossing te vinden waarmee de bodemdelen wel goed in elkaar klikken.

Een paar grote eierkistsluitingen doen wonderen, dus nou kan ik echt onderweg.

Maar eerst wacht nog een zware klus: Afscheid nemen van elkaar op het station…. Marieke heeft in september pas vakantie en komt indertijd naar Afrika vliegen, waarna we samen terugreizen naar huis.

Als we in Boxmeer op het station aankomen gaat de trein over zeven minuten…… Die laten we maar lopen, we gaan eerst maar ’s effe lekker in de zon zitten om nog een laatste half uurtje naar elkaar te kijken, en van elkaar te genieten. Nu kan het nog….

Aangezien de verplichtingen roepen is een half uur later het moment van afscheid toch echt aangebroken. Dat gebeurt nou altijd, als je het nodig hebt gaan er altijd van die knuppels in de klok zitten en draaien het ding met kogelsgang vooruit. Een half uur heeft  nog nooit zo kort geleken…

Maar de NS is onverbiddelijk, en na een emotioneel afscheid en een laatste kus klapt de deur dicht…. en blijft de trein staan. De deur kan weer open en we kunnen elkaar nog even vasthouden.

Tot de trein begint te fluiten, en de deuren voor de laatste maal dichtklappen. We houden onze handen zo lang mogelijk tegen elkaar, met het glas van de treindeur ertussen. Ik zie de emoties door Marieke heengieren, en voel mijn eigen emoties ook rondrazen door mijn lichaam.

Afscheid nemen is nooit leuk, ook al staat er zo’n mooie reis te wachten.

 

De trein geeft gas, en langzaam laat ik het raam los… Daar gaat mijn Schatje… Met gemengde gevoelens blijf ik achter op het perron. Blij, want de reis begint. Bedroeft, want we moeten de komende maanden elkaars gezelschap missen…

Nou ja, we zullen wel zien wat voor goeds deze scheiding brengt. Want dat het goeds brengt, daar geloof ik wel in.

Na een beetje doelloos te hebben rondgelopen heb ik mezelf bij elkaar geraapt, heb de auto gestart, euro’s gepind en ben de snelweg opgestapt met het schip. Het eerste kamp wacht.

Op camping Wersbachtal in Witzhelden zit moe rustig de krulspelden in te draaien, ik krijg een bakje koffie en als de klus geklaard is gaan we een plek zoeken. Het reizen is begonnen…

27-05-’13

Na een stevig ontbijt is het tijd om verder te rijden. Maar eerst nog even wat vragen. Onder de bomen liggen oude caravantenten, en zo’n pees waarmee de tent aan de caravan zit kan nog wel eens van pas komen onderweg om een anti-muggentent te maken in afrika.

Als ik er om vraag krijg ik direct alle hulp die nodig is om de pezen van de zeilen af te snijden. De dochter des huize is net naar Oeganda geweest, en heeft nog een en ander aan tips te delen. Als ze vind dat ik bepaalde medicijnen mis om maag en darm in orde te houden duikt ze in de reistas en komen er diverse doosjes tevoorschijn, welke ik mee krijg. Als het echt tijd is om te gaan komt Moe nog met een doosje snoepjes voor onderweg uit de keuken, en de allerbeste wensen voor het grote avontuur.

Kampplaats ? Kratzmühle. Paul en Sharon landrover overlandmeeting tentzeil Oztent.

 

28-5-’13

Kampplaats Kratzmühle? Bellingries bij Ingolstadt

29-05-’13

Vandaag in München rondgecrosst, op zoek naar de ADAC. Daar moet ik het Carnet de Passages, het autopaspoort, ophalen. Het Carnet is nodig om de auto in bepaalde afrikaanse landen belastingvrij in- en uit te kunnen voeren, zonder al te veel afrikaanse bureaucratie.

Het regent pijpenstelen vandaag, en erg warm is het ook niet. Eenmaal in Oostenrijk aangekomen zoek ik een wat goedkopere plek om te overnachten, want zeventien euro voor een camping is toch wat teveel van het goede. Eigenlijk heb ik een camping niet eens nodig, als ik water heb dan redt ik me in de wildernis ook wel. Alleen is de wildernis van Duitsland en Oostenrijk vergeven van groene mannetjes met grote zeurneuzen, die het niets moeten hebben van Landcruisers in het bos.

 

In Pettingen vind ik een camperstelplatz, mooi landelijk gelegen. Ik ga hier en dag overblijven want afgelopen jaar is toch wel zwaar geweest, met alle beslommeringen op het werk, en de voorbereidingen op de reis. Ik ben moe, ga een dagje bijslapen en wat laatste werkzaamheden aan de auto doen. Ik hoop wel dat het weer beter wordt want de regen houdt nogal aan.

 

30-05-’13

Het weer is wel veranderd, maar beter is het niet geworden…. Het is ’s ochtends 4 graden, en ’s middags 8. Verrekte koud dus. En droog is het ook al niet. Schuilend onder de daktent ga ik zitten lezen, met een fleecejack om mijn benen gerold.

Als het weer wat opknapt ga ik en stukje wandelen, ff het dorp bekijken.

’s Middags regent het weer pijpenstelen, en ga ik maar in de tent liggen slapen. Zelfs onder de dekens is het nog koud, met kleren aan.

Avondeten geniet ik maar in de gasthof, want ik heb het regenzeil boven het fornuis nog niet in orde. Bovendien zou het lekker zijn om weer een beetje op te warmen. Met een Hongaarse goulash met semmelknödel en een boek lukt dat goed.

 

31-05-’13

A’cs/ Komarmo

Na weer een dagje autobahn ben ik in Hongarije aangekomen. Aan het landschap is te zien dat men hier minder geld te makken heeft als bij ons, maar de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam.

Na inkopen te hebben gedaan in een dorp, en even de mail gecheckt hebben ga ik naar de camping, die men aangewezen heeft. Eenmaal aangekomen blijkt dit een grote wildernis te zijn achter een restaurant. Dat lijkt me niks, te kort aan de weg ook. Maar ik ben net langs een andere camping gereden…. En hier val ik met m’n neus in de boter! De eigenaar is een hartstikke sympathieke man van 72, spreekt goed duits, en is bezig om voor de heel camping goulash te koken op een houtvuurtje. Drie keer raden wat ik gegeten heb…. En lekker man! We zitten bij Laslo en zijn vrouw in huis, onder de carport en waar maar mogelijk. Hartstikke gezellig! En de zon laat zich ook weer zien.

Ik denk dat ik hier morgen maar een dag blijf om wat werk aan de luifel en de auto te doen.

 

01-06-’13

Marieke is jarig vandaag! Dus eerst maar eens bellen. En eindelijk mooi weer!

De zon scheen vanmorgen al vroeg, om tien uur was het al weer voor een korte broek en T-shirt. Eerst maar ‘es lekker uitgebreid ontbijten en een beetje lezen. Dit begint zowaar op vakantie te lijken.

Eerst de luifel maar eens voor elkaar gemaakt want straks ga ik de auto uitpakken, en als het dan begint te regenen…..

ik heb genoeg van natte zooi na de laatste dagen. En het bleek nodig te zijn ook. Later op de dag trok er een stortbui over, duurde niet lang maar was wel een beetje nat. De luifel werkt goed en houdt de boel mooi droog. Het water loopt er ook goed af.

Al met al een mooie bijdrage dus van Rob en Katinka van camping Tamaring in Ruurlo. Zij hadden nog een tentzeil met een paar stokken en een bevestigingsrail liggen. Later zal blijken hoe goed deze gift uit zal pakken, met zon en met regen.

De waterpomp met waterkraan en de “douche” zijn nu ook in orde, een gardena spuitpistool doet dienst als douchekop zodat je je redelijk af kunt spoelen zonder al teveel water te verbruiken. Elke liter komt immers ten koste van arbeid aan boord van de auto. Om over beschikbaarheid van water in droge streken als een sahara maar niet te spreken.

 

02-06-’13

Vanmorgen begonnen om de auto met uitgeklapte tent in de zon te rijden. Een heel circus waar diverse mensen naar komen kijken. De hele handel kan in de zon om te drogen. Kussen op de stoel, dekbed op de motorkap, handdoek aan de haakjes aan de dakgoot van de auto, ikke op een stoel met een broodje.

Vertrekken duurt even, want er moet natuurlijk nog even met diverse mensen gepraat worden, en op internet gekeken worden naar de ferry voor egypte.

Bij vertrek krijg ik stroopwafels van de buurvrouw. Leo en Johanna zijn 80 jaar, en met de caravan in hongarije voor de hele zomer. Mooie leeftijd om nog zo vitaal te zijn, inclusief smartphone. Een goed voorbeeld van je hoe oud worden ook kan.

In Belgrado ben ik van de snelweg gereden op zoek naar een camping in de stad, maar die is er niet. Dan rijden we maar verder. Als ik bij een groentestallatje langs de weg stop om inkopen te doen stopt er een belgische auto voor me, en een turkse man vraagt of ik de weg weet naar de snelweg M5. Ik ben wel op zoek, maar echt duidelijk aangegeven is het allemaal niet. De aanwijsbordjes veanderen van M5, 5 en een plaatsnaam aanduiding. De GPS brengt enige richting in de zoektocht, dus samen gaan we verder en even later is daar de snelweg. Wel een avontuur zo, de grote stad doorrijden met al dat drukke verkeer, en ondertussen je ogen uitkijken naar alles wat je ziet. Belgrado laat moderne, goed onderhouden stukken zien. Maar ook arme en vervallen delen waar al het verkeer door elkaar rijdt. Tractoren, paarden met wagens, ezels, bussen en vrachtwagens. Prachtig mooi om te zien!

’s Avonds ben ik bij Sremska Kamenica in Servië. Hier is geen camping in de buurt, en iedereen kijkt raar als ik er naar vraag. “We hebben hier een nationaal park, wat moeten we met een camping?” Zegt een man die goed engels spreekt. “Gewoon inrijden en een plekje zoeken, kost niks, is mooi, en ver genoeg buiten de stad om veilig te zijn. Niemand die je een strobreed in de weg legt.“

Dat wordt het eerste wildkamperen dus, want daar was ik naar op zoek maar groene mannetjes….

In het wildpark een beetje rondgereden tot ik een geschikt weggetje de bosjes in zie gaan, en de afslag genomen. Even later had ik de vierwielaandrijving nodig…. Een steile helling in de weg, een beetje klei en nattigheid maken dat de boel er spannend uitziet. Vierwielaandrijving dus om de auto onder controle te kunne houden, ook als ‘ie gaat glijden. Een prachtig weggetje om een beetje feeling te krijgen met de auto onder deze omstandigheden. Later gaat het steil omhoog, en ook nog redelijk scheef. Maar geen probleem voor Sneeuwwitje, het voelt allemaal solide aan.

Als er links van de weg open grasland verschijnt, en rechts in het bos een open plek verschijnt kan ik daar mooi staan. Snel eten koken en daarna naar bed, het is hier al vroeg donker.

Het is wel een beetje spannend, zo’n eerste keer weer wildkamperen. De laatste keer dateert al weer van een paar jaar geleden.

Als het donker wordt begint je rationele verstand allemaal rare spelletjes te spelen met de schaduwen en geluiden uit het bos. Maar het gevoel zegt dat alles veilig is, dus laat de ratio maar razen. Dat stopt vanzelf wel.

 

03-06-’13

Als ik zit te ontbijten komt er een mannetje in het groen de heuvel aflopen….. Maar hij kijkt niet zo fanatiek als in duitsland. Het is een boer, en ik sta bijna op zijn grond. Maar dat is geen probleem, ook niet als ik wel op zijn grond had gestaan. Even koffiedrinken bij de auto hoort er bij natuurlijk, en ik wordt uitgenodigd op de boerderij. Hij belt een dochter van een vriend, die wel goed engels spreekt en zij legt uit dat als ik ook maar iets nodig heb, ik naar de boerderij moet komen, en hij zorgt dat ik het krijg. Eten, Drinken, water, douche, alles. Deze gastvrijheid hoort waarschijnlijk bij het zuiden, want ik zal ze later nog vaak tegen komen.

Als ik dan toch de kans heb ga ik graag op een servische boerderij kijken, het is een arme bedoening in mijn westerse ogen, maar de mensen zijn er tevreden mee, en daar gaat het om. Het huis heeft een paar weken geleden gefigureerd in de servische versie van jouw vrouw, mijn vrouw.

Als het rondkijken wat lang duurt wordt het eten opgediend, en moet er een rakí gedronken worden. Zelfgestookt natuurlijk. Eentje kan wel, ook al moet ik nog rijden. Prima spul, lekker zacht op de tong, en niet te scherp.

Als we aan het eten zijn komt er een vriend aangereden, en de buurman kan er ook wel bij. Ik heb besloten om maar ff mee te relaxen en geen zorgen te maken over de voortgang van de reis. Het is toch mijn reis?! Na een hoop geouwehoer, koeterwaals, gelach en tekeningen ga ik toch maar verder.

Een camping is weer niet te vinden, dus ik heb de auto maar in een afgelegen weggetje geparkeerd, onder de struiken. Morgen verder.

 

04-06-’13

Vandaag weer een wildkamp, het valt niet mee om campings te vinden zonder voorbereiding. Een beetje aanspraak was leuk geweest vanavond, maar het zal wel ergens goed voor zijn. Alleen zijn is nog even wennen, al zit ik wel op een mooie plek hoog in de heuvels.

Als ik aan het koken ben hoor ik en hoop lawaai en gebrul van een dieselmotor…. Er komt een oude mitsibitshi uit de struiken gekropen, en de bestuurder en ik kijken beiden even raar. WTF?! Zij rijden hier wel vaker in deze bossen, gewoon voor de lol. Hier kan het nog….

Ik zit ergens in de heuvels, op coordinaten N42gr26.620 en E 23gr51.489. Misschien is de plek te zien op google earth.

De volgende morgen ben ik vroeg wakker, en tijdens het ontbijt komen de houthakkers met tractoren en vrachtwagens voorbij om aan het werk te gaan in het bos.

 

05-06-’13

Vandaag gaat het verder naar Turkije. De weg gaat over een tweebaans E weg, er is veel te zin links en rechts als je zo binnendoor rijdt.

Kort voor de grens met Turkije beide tanks volledig afgetopt met dieselolie, ongeveer 240 in totaal aan boord. De diesel is hier duurder dan gedacht. 2.60 Bulgaarde dinar, ongeveer 1.30 euro. Volgens mij trekken de olieboeren de dieselprijs overal in europa omhoog, hopelijk niet naar turks niveau want 1.50 per liter is echt te gek. Egypte vraagt 0.13 euro per liter. Waar worden we besodemieterd? En wat kunnen we er aan doen?

Bij het pompstation werkt een jonge gozer, hij heeft een droom om naar Rio de Janeiro te gaan. Of India, als dat goedkoper is. Veel geld verdient hij niet, zegt ‘ie, maar als hij een andere baan vind verdient ‘ie meer en gaat hij sparen. Goed bezig!

Ik heb mijn laatste bulgaarse dinars aan hem gegeven, als sponsoring, om een begin te maken met sparen. En om de droom aan te wakkeren, zo ben ik immers ook begonnen….

Bij de grens met Turkije begint het gesodemieter! Alles wordt gecontroleerd, papieren en auto, en ik heb de groene kaart blijkbaar vergeten! Da’s de eerste keer dat me dat gebeurt, en dan ook nog aan de turkse grens. Gelukkig zijn de grensbeambten meegaand, en kan ik de auto in niemandsland tussen Turkije en Bulgarije parkeren om de groene kaart te zoeken. Die is er echt niet, dus dat wordt bellen met thuis. Gelukkig is Marieke op woensdag vrij, en kan zij met de verzekeringsmaatschappij bellen om te overleggen wat te doen. Een fax van de kaart volstaat meestal ook, dus ik ga op zoek naar en fax en hoop dat de reis hier niet strandt….

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *