Reisverslag deel 12

10 sept tot 17 sept, Cape Mc clear, tijd voor relaxen

Als we in Lilongwe al mijn spulletjes een plekje hebben gaan we op weg naar het Malawi meer. Cape Mc clear is heerlijk. Zon strand en hmmmm zoet water 😀 Het is tijd voor vakantie!!!!! Voor we onze tent op zetten nemen we eerst een duik in het water en daarna wordt er eerst gekletst met de andere gasten. Marc is in zijn sas en heeft het ene gesprekje na de ander. Op een ochtend loopt hij weg naar de wc. Hij heeft al een paar dagen last van zijn darmen, zegt dat die dingen aan het hoesten zijn zonder resultaat, en loopt met een vaartje weg. Ondertussen ga ik door met opruimen en de was als ik de hele was uitgespoeld heb en opgehangen begin ik me toch een beetje zorgen te maken want Marc is nog niet terug van de wc!? Als ik besluit om toch maar even te gaan kijken wat er aan de hand is komt Marc rustig aan lopen. Tjo zeg ik, waar zat je, ik was al onderweg naar de wc om te kijken of ik daar soms eerste hulp bij wc-ongelukken moest geven!! Want veel vocht, een beetje mest en veel zonlicht, dan weet een beetje tuinman wel wat het gevolg is: De aambeien groeien als kool! Maar niets aan de hand, Marc heeft een brede grijns op zijn gezicht want hij had net een 6 cilinder turbo motor gezien!!! en heeft toen een uur met de baas van fat monkeys staan praten!!! ( het was wel een TOYOTA turbomotor hoor! m.b.)

Op de camping ontmoeten we veel leuke mensen. Door Marcs klets talent hebben we zo contact met verschillende gasten en worden we uitgenodigd door een Zuid Afrikaans/Duits koppel, Carmen en Rainer, om met hun mee te gaan op de boot en zo het meer te verkennen en naar het eerste grote eiland in het meer te gaan. Normaal kost zo’n rondvaartje 80 dollar en we kunnen voor een zacht prijsje mee. YES! Het is een gezellig dagje en natuurlijk wordt er ook gesnorkeld want het meer zit vol met kleine gekleurde visjes in verschillende kleuren. Het is alsof je in een groot aquarium aan het zwemmen bent. Op de terug we gaan we ook meneer de visarend voeren. De Gids gooit een vis in het water en fluit een paar keer naar een visarend die aan wal zit. Het lijkt er even op dat hij geen zin heeft maar gelukkig komt hij even later aan vliegen en grijpt met zijn klauwen de vis uit het water. Het tweede visje laat hij liggen daar had hij geen zin meer in.

Later die week worden we ook uitgenodigd door twee Zuid Afrikaanse boeren voor de BBQ hmm lekker vlees en luisteren naar Afrikaans wat grappig in de oren klinkt. Het is een gezellige avond en we worden uitgenodigd op de boerderij als we in Zuid Afrika geraken

Ik heb al snel door dat Marcs plezier in praatjes maken veel mogelijkheden creëren zo worden we door de Carmen en Rainer mee op de boot gevraagd, mogen we mee BBQ. Maar wat later erg veel waard blijkt te zijn is dat Marc door al zijn praatjes een telefoon nummer krijgt van een garagist in Blantyre die juist als geroepen komt.

Uiteindelijk blijven we een week in Cape Mc clear. Het is vakantie maar er zijn allerlei kleine klusjes aan, in en rond de auto die gedaan moeten worden, en zo ben je toch stiekem elke dag aan het werk. Na 7 dagen Cape Maclear is het tijd om verder te gaan, geld is bijna op en niet te pinnen hier, maar bovendien willen we graag naar de Olifanten.

 

17 sept tot 20 sept Liwonde, Nachtelijk bezoek van een Olifant

De 17e sept vertrekken we. We wouden vroeg weg maar het wordt toch in de middag. Onderweg moeten we echt geld pinnen want we zitten onze harde euro’s op te maken en die willen we bewaren voor noodgevallen. Maar geld pinnen in Malawi ontdek ik is toch niet zo makkelijk als je een Mastercard hebt. De meeste banken accepteren allen visa en dat is soms, hmm hoe zal ik het netjes zeggen,….. vervelend.

Uiteindelijk komen we tegen het eind van de dag aan in Bushman Baobabs camp. Het is een mooi verzorgde campsite tegen de grens van Liwonde Natuurpark. Als de tent op staat is het donker. In eerste instantie willen we nog zelf koken maar de knollen zijn op en we besluiten in het restaurant te eten ook al is het aan de dure kant. Als we naar de bar lopen is er commotie bij de ingang van de campsite. We gaan kijken en er blijkt een eenzame mannetjes Olifant in de struiken te zitten. Een van de gasten heeft een sterke zaklamp mee en iemand van de lodge schijnt en dan zien we de Olifant. De olifant is echter niet met al die aandacht en begint met zijn oren te flapperen en als de andere gast (die we later op de avond nog zouden leren kennen als een gezellige Spaanse arts) richting de olifant loopt begint hij te tuuteren en maakt een schijnaanval. Marc trekt mij mee naar achter en wij, de Spaanse arts en alle werknemers van de logde rennen snel weg in de beschutting van de gebouwen. Het duurt voor sommige werknemers zeker nog 1 tot 2 uur voor ze naar huis kunnen gaan. Het is namelijk veels te gevaarlijk om in het donker op pad te gaan als er een aangebrande mannetjes olifant tussen je werk en je thuis rond zwerft.

Die avond eten we samen met een groep Spaanse mannen, 3 dokters en 1 coach die met z’n vieren door Malawi en Mozambique rondtrekken. Het is gezellig en we liggen tegen elven in bed.

 

18 sept

De volgende dag doen we rustig aan. De afgelopen dagen hebben we het plannen van onze reis uit gesteld maar vandaag moeten we er toch even naar kijken. Alle kaarten worden te voorschijn gehaald en het plannen kan beginnen. Doordat Marc malaria heeft gehad is hij niet op de heenweg langs de ziekenhuizen gegaan en willen we dat graag op de terugweg alsnog gaan doen. Om ongeveer te weten hoeveel tijd we nog hebben om rond te reizen gaan we eerst plannen hoeveel tijd het kost om van Kisoro (waar de ziekenhuizen zijn) naar port Soedan (waar we de auto willen verschepen) te gaan. We maken een reisplanning met een gem snelheid van 40 km per uur, dan weten we zeker dat we het kunnen halen en we relaxed kunnen rijden. Als we alles hebben uitgezocht komen we op een schatting van 50 dagen om van kisoro naar Port Soedan te geraken inclusief rustdagen bezoek aan Mohamed en 14 dagen voor het regelen van de visa. Slik dat is een hoop. Dat zou betekenen dat we uiterlijk 5 nov in kisoro moet vertrekken en dus rond 20 okt daar moet aankomen om in de ziekenhuizen te werken. Dat zou betekenen dat we nog 33 dagen over hebben om rond te reizen.

Hmmm dat is wel aan de krappe kant om alles te doen wat we willen. We willen namelijk graag nog door Mozambique, een klein stukje Zuid Afrika, Zimbabwe, Zambia en Tanzania reizen. We makken een schatting voor hoeveel tijd het kost om dit rondje te maken en we komen op ongeveer 27 reisdagen, dus dagen die je in de auto door brengt om van a naar b te geraken!! Hmm dat is dus niet mogelijk.

Een oplossing zou zijn als we de auto niet vanuit Port Soedan maar vanuit Mombassa in Kenia zouden verschepen. Als we dat doen kan dat ons 35 dagen extra tijd geven om rond te reizen door Afrika. Marc moet er even over na denken hij wil graag Mohamed terug zien en wou zijn auto in Soedan laten opknappen.

Tegen 4 uur zijn we er helemaal klaar mee we gooien alles snel in de auto. Marc pakt zijn verrekijker en zijn telescoop en we gaan snel naar het observatie dek en hopen nog een paar olifanten te zien. Op het observatie dek zitten twee Engelse studentes we kletsen een beetje en kijken hoe de zon onder gaat. Het is bijna volle maan dus als de zon onder gaat komt aan de andere kant een grote volle maan op. MOOI!!!! Het is heerlijk op het observatie dek maar als het donker is wil ik toch wel graag terug je weet niet wat hier allemaal in het donker rondstruint en er zitten geen dikke hekken rond het kamp!!!

Deze avond koken we zelf. Het is ondertussen donker maar de volle maan geeft veel licht. Als we koken hoor ik niet ver van ons vandaag geluiden van wilde dieren. Het klinkt als een mix tussen een koe en een varken en volgens mij zijn het nijlpaarden. Hmmmmm!!!! Nijlpaarden zijn GEVAARLIJK!!! niet echt ontspannen kook ik verder terwijl Marc af en toe op de auto klimt om te kijken waar het geluid vandaag komt en wat het is. Hij ziet alleen een paar ogen oplichten laag bij de grond. Ik wordt daar niet echt ontspannen van en stel voor om boven op de auto te eten. Als er dan een verdwaalde nijlpaard langs komt zitten wij iig veilig. Natuurlijk gebeurt er niets maar het is wel gezellig boven op de auto. Als we klaar zijn gooien we alles in de auto, de afwas komt morgen wel. Met onze zaklamp zorgvuldig doorschijnend lopen we naar de wc’s. Ff plassen tanden poetsen en dan naar bed. We liggen er vroeg in (wat hier vaker gebeurt). Als Marc om 21.15 naar de wc wilt wordt ik eerst een beetje boos. We horen al heel de tijd wild om ons heen. Ben je gek, zeg ik, dat kan echt niet. Marc vind het onzin maar als hij aanstalten maakt om de rits open te doen hoor ik duidelijk heel dicht bij iets in de struiken. Ik kijk door het zijraampje van de daktent en zie een grote OLIFANT die rustig richting onze tent loopt!!!!!! Tja nu moet Marc toch echt ff wachten.

Samen loeren we vanuit onze veilige tent naar de olifant, tot hij de pleiterik maakt. Marc laat de wc voor wat het is, springt uit de tent en pist een gigantisch gat in de grond. Olifanten hebben over het algemeen geen haast, zie je……

De volgende dag gaat het dan gebeuren we gaan op SAFARI. We zijn vroeg op en gaan met de kano over de rivier varen die door het reservaat loop. Het is super. We zien veel vogels. Onze gids verteld in Malawi engels welke het zijn maar de namen blijven niet echt hangen. We zien ook een nijlpaard die stoïcijns blijft eten terwijl wij met z’n allen, de twee engels studentes zijn ook mee, foto’s van hem maken.

’s Middags gaan we met de auto door het park rijden!!! onze eerste zelfstandige auto safari!!!! De Engelse meisjes willen ook graag mee ze mogen wel op ons dak mee rijden, in de auto is geen plaats. Als we willen vertrekken komen er ook een paar Belgen aan in het kamp die ook met hun auto een rondrit willen maken. Ik had al gezien dat ze genoeg ruimte hadden voor de twee Engelse meisje en heb mij stoute schoenen aan gedaan en gevraagd of ze met hun mee mochten rijden. Maar de meiden vonden het toch leuker op het dak. We gaan met z’n allen naar de ingang van het park. Bij aankomst blijkt dit een goed idee te zijn want de meiden mogen van de ranger niet op de auto het reservaat in, en nu konden ze gelukkig nog met de Belgen mee. Het was super ,wij reden achter de Belgen aan die al vaker door het park gecruisd hadden met als gevolg dat we de mooie plekjes te zien kregen. Wouw super om al die wilde dieren te zien! Het lijkt wel de Beekse Bergen XXL!!! De zon begon te zakken en alle dieren komen te voorschijn om te drinken en te eten, maar Marieke is Marieke niet als haar radertjes beginnen te werken en een rekensommetje beginnen te maken hmmm zon onder betekend hier max 15 min licht en dan is het echt DONKER!!! De Belgen wouden nog ff in het reservaat wat gaan drinken en dan op een drafje het park uit. Nou oke dan dacht ik maar dan wordt het echt spannend want op de terugweg moet je dus niet veel olifanten op de weg tegen komen om op tijd het park uit te zijn (het park sluit om 18.00 uur en dan is het eigenlijk al donker!!!) en wat gebeurt er: OLIFANTEN op de weg!! Gelukkig hebben de olifanten door dat we enigszins haast hebben en 5 min later lopen ze weer rustig verder en kunnen wij weer op een drafje, iets rustiger dan voorheen verder rijden. We zijn net op tijd het reservaat uit. Het is echt al donker als we het reservaat verlaten en naar het kamp rijden. Whaaa mijn eerste keer in het donker rijden hier in Malawi. En weetje, blanken zijn al moeilijk te spotten in het donker maar negers die lossen bijna geheel op in het donker!!! Op een gegeven moment zag ik alleen een paar witte zolen weg rennen hahaha. Gelukkig geeft de maan veel licht en komen we weer veilig in het kamp terug.

 

20 sept tot 23 sept Zomba plateau, groen groen en nog eens groen……..

Vandaag gaan we verder naar Zomba, Zomba ligt maar 69 km, niet ver dus.

Eens moet de eerste keer zijn dat ik hier in Afrika ga rijden en waarom niet vandaag. Dus daar ga ik dan. Hup achter het stuur van onze grote landcruiser!! De afspraak was dat ik alleen het eerste stuk zou rijden over de zandweg. Het gaat zo goed dat ik besluit gewoon zelf verder te rijden en daar ga ik dan de grote weg op. FF goed opletten want ze rijden hier links en tatatratatataaaaa daar rij ik op de grote baan in Afrika. Marc kan eindelijk na 15000 km zelf gereden te hebben eens relaxen in de bijrijdersstoel, hij geniet ervan.

In Zomba is een shoprite, een redelijk grote supermarkt waar we eten in slaan. Fijn om weer een gevulde auto-voorraad-kast te hebben. Echter blijken ze hier ook alleen wit brood te hebben. Bruin brood schijnt hier in Malawi echt ongewoon te zijn. Soms vinden we iets wat ze als bruin brood brood verkopen maar dat is meer witbrood met een paar vezeltjes er in verstopt!!! Maarja je moet roeien met de riemen die je hebt. En zo blijven we ’s middags weer wit brood met pindakaas en jam eten gelukkig hebben we er nu weer boter bij!!!

Als de boodschappen binnen zijn gaan we op weg naar de trout farm op het zomba plateau. Hoe hoger we komen hoe groener het wordt. Heerlijk, en een fijne verandering na alle dorre landschappen die je hier al rijdend tegen komt. De trout farm ziet er versleten uit en heeft zijn beste jaren gehad. Ze zijn het aan het opknappen maar dat gaat langzaam en soms moet ik even achter mijn oren krabben. Zo hebben ze een geheel nieuw wc en douche gebouw gemaakt maar als ik dan de wc inloop en denk fijn nu kan ik ontspannen naar de wc wordt mijn hoop snel weg gevaagd. Ze hadden op de mooie nieuwe wc een kapotte wc bril zitten!!! Dan maar de andere optie…. wasknijper op hurken en in het gaatje mikken de hurkwc!

Maar buiten dat de faciliteiten die versleten zijn is het er wel mooi en vinden we een mooi plekje tussen de bomen dicht bij een riviertje. Het is er mooi en lekker fris wat een verademing is na alle warme dagen. Maar dan wordt het donker en ik bedoel echt donker je ziet zo ver je zaklamp schijnt en hmmmm dat is ff wennen voor mij. Marc die al vele keren wild gekampeerd heeft is in zijn sas. Hij vind het heerlijk hier ik daarentegen moet toch ff slikken ook al staan we hier op een campsite echt beschut voel ik me niet.

De volgende dag is het tijd om aan de auto te werken er zijn weer een paar klusjes die gedaan moeten worden en de daktent is onder gescheten door de vogels toen we in cape mc clear onder de mangoboom stonden. Maar voor we beginnen wil ik ff met Karlijn bellen en hoera ze is thuis en we skypen een tijd heerlijk om weer ff met karlijn te kletsen en zo wordt het toch wel laat als we aan de klusjes beginnen en krijgen we ze niet allemaal af vandaag.

De volgende dag gaan we in de vroegte wandelen. We hebben een gids met ons mee het is een oude man die op de logde werkt. Tijdens de wandeling heb ik een praatje met hem en vraag hoeveel hij verdient. Hij verdient 5000 kwacha per maand wat ongeveer 11 euro is!!! Niet veel dus ook voor hier niet genoeg ook al is het leven hier goedkoper maar 5000 kwacha kom je hier zonder kunst en vliegwerk echt niet rond. Hij hinkt een beetje maar zet toch door. Hij krijgt voor het gidsen 3000 kwacha dat is bijna een maand salaris daar wil je wel wat pijn voor lijden. Het is voor mij weer wennen om de armoede te zien en het verschil te zijn tussen mij en de ander. Tijdens het wandelen worden we regelmatig verrast door de kracht van de mensen hier. Je ziet vrouwen en mannen met ladingen hout op hun hoofd en schouders lopen waar je respect voor krijgt. De mensen hier zijn sterk!!!

Na het wandelen vertel ik Marc dat ik het toch fijn vind om vannacht in een lodge te slapen in plaats van hier in het donkerte. Rond drie uur vertrekken we naar Casa Rosa in Zomba town om de volgende dag vroeg naar Blantyre te gaan.

 

23ste tot heden Blantyre, tijd voor een grote beurt aan de auto.

De bedoeling was dat we een paar dagen hier in Blantyre zouden doorbrengen maar het lot is ons anders gezind want we zitten er nu nog steeds.

De eerste dag in Blantyre was frustrerend. We kwamen later aan dan gepland maar ja wel lekker relaxed gedaan in de ochtend en Marc heeft onderweg zijn innerlijk jongetje nog een groot plezier gedaan door 30 min in een klokkentoren rond te struinen. Zodoende kwamen we tegen 12 in Blantyre aan. Eerste actie punt was consulaat van Mozambique voor de visa. Gelukkig is die snel gevonden maar als Marc in shorts en een blouse met korte mouwen binnen komt mag hij gelijk omkeren. Je moet hier gekleed op het consulaat verschijnen!!!!

Oke dan maar eerst geld pinnen maar dat was ook makkelijker gezegd dan gedaan. We hebben allebei mastercards maar hier in Malawi is dat geen voordeel. Gelukkig is er een standard bank (waarvan wij weten dat ze mastercard accepteren). Er staat een hele rij en als we dan eindelijk aan de buurt zijn en ik mijn kaart in het apparaat stop doet hij het niet. Ja hoor geld op!!!! We proberen het nog bij een paar andere banken maar daar wordt onze mastercard er gewoon weer uit gespuugd. We worden naar een bank gestuurd waar ze mastercard wel zouden accepteren maar je raad het al ook daar is het geld op!!!! Oke dan maar eerst eten en verder kijken wat we gaan doen. We besluiten morgen ochtend terug te komen voor de visa en eerst onderdelen voor de auto zoeken die vervangen moeten worden. Gelukkig is ondertussen de bank weer aangevuld en kunnen we pinnen. De rest van de dag rijden we kris kras door de stad op zoek naar onderdelen voor de auto. Het is niet makkelijk om in een niet westerse stad die je niet kent een specifiek onderdeel voor de auto te zoeken.

Als het 4 uur is geweest wordt ik onrustig ik ben moe en wil ondertussen wel een slaap plek gaan zoeken. Marc maakt het niet veel uit waar hij slaapt maar ik vind het toch wel fijn als ik me toch een beetje beschut voel. Uit eindelijk vinden we om 18.15 in het aarde donker na een paar woordenwisselingen een plekje, duur maar veilig. Als de tent staat wilt Marc nog ff internetten maar dan komt de klapper van de dag. Telefoon weg!!!!!! Als ik zijn telefoon met de mijne bel wordt hij opgenomen door een Engelse vrouwenstem die ik direct herken als de eigenares van een van de lodges waar we wezen vragen waren of we er konden kamperen. Hoera de telefoon is veilig en kunnen we de volgende dag ophalen. We zijn allebei moe, gaan eten en snel naar bed.

De volgende dag begon net zo frustrerend als de eerste maar eindigt met twee fijne verrassingen. De hele ochtend en middag rijden we door de stad op zoek naar nieuwe onderdelen voor de auto zonder succes. Jullie zullen vast al een beetje nieuwsgierig zijn waar we dan op zoek naar zijn?? Ha tja ik zal het uit proberen te leggen. De achter remmen hebben een mechanisme wat inschat hoe zwaar de auto geladen is en dan kan berekend hoe hard hij moet remmen nu is het ophang systeem daarvan doorgeroest en willen we graag een nieuwe kopen. Bij Toyota Malawi hebben ze het niet op voorraad ze kunnen het wel bestellen maar dan duurt het een a twee weken voor het er is. Daarnaast is het best prijzig dus willen wij bij de sloop een zoeken maar dat is dus makkelijker gezegd dan gedaan. Uiteindelijk vinden we er eentje maar het baasje van de sloop wilt er meer voor hebben dan de nieuwe zou zijn. Dat wordt het dus niet. Oké dan moet de oude maar gelast worden. Marc had liever een nieuwe er in maar tja die vinden we niet. Als we tot dit inzicht komen is het ondertussen al laat in de middag en bloed heet. Ik heb het gehad.

Maar dan komen de twee verrassingen er aan. Eerder had ik al verteld dat het praatjes maken van Marc ons later nog dienstbaar zou zijn en dat bleek om 16.00 wanneer we Allen Bonhomme ontmoeten. Marc had zijn nummer van de eigenaar van Fat Monkeys gekregen en hij bleek een van de twee cadeautje van deze dag te zijn. Hij is erg gastvrij en wilt ons graag helpen. Allen heeft een eigen garage hier in Blantyre, AB Mechanicals en als hij hoort dat Marc bijna alles zelf aan zijn auto kan repareren en alleen ruimte nodig heeft om aan zijn auto te klussen regelt hij een plekje in zijn garage voor hem. Daarnaast roept hij een van zijn werknemers die Marc de volgende dag moet helpen met het lassen van het ophangpunt van de veer van de remdrukregelaar en moet helpen met het herstellen van het scharnieren van de grote achterdeur (deze waren ook aan vervanging toe). Hoera we zijn uit de shit geholpen en kunnen nu op een fijne plek aan de auto werken en hebben hulp wanneer nodig.

Maar Allen bleek die dag niet ons enige cadeautje te zijn. Het tweede cadeautje kwam in de vorm van Leah. Leah hadden we in Lilongwe leren kennen waar ze in dezelfde lodge logeerde als wij. Leah werk regelmatig in Malawi voor een ontwikkelingsorganisatie en verblijft dan voor de meeste tijd in Blantyre. Ze heeft voor ons een plekje om te kamperen geregeld!!!! Hoera we hoeven vandaag niet de stad af te gaan voor een kampeer plekje. Het plekje wat ze voor ons geregeld heeft is op hetzelfde terrein waar ze zelf verblijft als ze in Blantyre is. Op het terrein staan twee huizen. Een grote huis waar Alice, een Engelse die in Blantyre werkt en Erin, een Amerikaanse die hier haar afstudeeronderzoek doet, wonen en een kleiner huisje waar Leah en Karen, een collega van Leah verblijven. We worden met open armen en gastvrij ontvangen en kunnen bij hun op de oprit kamperen. Het is een perfect einde van een lange dag.

Nu 12 dagen verder zitten we er nog steeds. Ondertussen zijn Leah en Karen alweer vertrokken en mogen wij van Alice in het gastenhuis wonen. Wat een verandering om weer in een gewoon bed te slapen en een keuken, douche en WC!!! dichtbij te hebben.

We zijn Leah, Karen, Alice, Erin en Allan zeer dankbaar voor de hulp en gastvrijheid die ze ons gegeven hebben!!!

De auto is gemaakt en morgen gaan we weer verder rijden. We zitten nog een beetje te twijfelen of we wel of niet naar de kust van Mozambique gaan. We zitten hier nu anderhalve week langer dan gepland en het is toch een groot rondje dat je extra maakt. We houden jullie nog op de hoogte maar morgen vertrekken we iig naar Tete in Mozamique.

Liefs Marieke

ps voor de oplettende lezer deel 11 komt er nog aan.

 

 

 

 

 

One Comment

  1. george.daaleman@arcor.de'

    Hallo Marc en Marieke,

    Ik heb de nieuwsbrieven allemaal met plezier gelezen.
    Een beetje weinig foto’s, maar zal wel teveel tijd kosten met die internet verbindingen.
    Ik kijk uit naar de volgende nieuwsbrief. Is al een poosje geleden.

    Groeten George.